Wersja kontrastowa A- A+

EPDZ EPDZ

Pozycja Lidzbarska Pozycja Lidzbarska - umocnienia obronne wzniesione tuż przed wybuchem wojny z Niemcami we wrześniu 1939 r., i mające pełnić funkcję strategiczną względem Pozycji Mławskiej. Plany wojskowe zakładały wybudowanie 14 lekkich schronów bojowych w rejonie Lidzbarka, ale wzniesiono jedynie 6. Usytuowano je pomiędzy jeziorem Lidzbarskim a wsią Bełk. Pierwszy znajduje się na wzniesieniu po zachodniej stronie drogi Lidzbark–Wlewsk nad brzegiem jeziora Lidzbarskiego, drugi przy ul. Elizy Orzeszkowej w Lidzbarku, trzeci na wzniesieniu przy drodze Lidzbark–Bełk niedaleko zabudowań kolonijnych Jamielnika. Schrony: czwarty, piąty i szósty, znajdują się w niewielkiej odległości od siebie. Czwarty schron usytuowany jest przy drodze Lidzbark-Bełk w pobliżu przydrożnego krzyża, piąty, tuż przy wsi Bełk i szósty, również przy wsi Bełk, na wzniesieniu. Pozycję zajmowała Nowogrodzka Brygada Kawalerii dowodzona przez gen. Władysława Andersa oraz oddane mu pod komendę w dn. 8 sierpnia 1939 r. dwa „działdowskie” bataliony: 5 Batalion Strzelców 32 pułku piechoty o kryptonimie „Zbigniew” (wcześniej: III Batalion 32 pułku piechoty), dowodzony przez mjra Piotra Peruckiego i Batalion Obrony Narodowej „Mazury I” (I Mazurski Batalion Obrony Narodowej) dowodzony przez Kazimierza Mordzewskiego. Pozycja Lidzbarska odegrała jedynie marginalną rolę w wojnie obronnej 1939 r., ponieważ dość szybko została opuszczona przez polskie wojsko.

Pozycja Lidzbarska – umocnienia obronne wzniesione tuż przed wybuchem wojny z Niemcami we wrześniu 1939 r., i mające pełnić funkcję strategiczną względem Pozycji Mławskiej. Plany wojskowe zakładały wybudowanie 14 lekkich schronów bojowych w rejonie Lidzbarka, ale wzniesiono jedynie 6. Usytuowano je pomiędzy jeziorem Lidzbarskim a wsią Bełk. Pierwszy znajduje się na wzniesieniu po zachodniej stronie drogi Lidzbark–Wlewsk nad brzegiem jeziora Lidzbarskiego, drugi przy ul. Elizy Orzeszkowej w Lidzbarku, trzeci na wzniesieniu przy drodze Lidzbark–Bełk niedaleko zabudowań kolonijnych Jamielnika. Schrony: czwarty, piąty i szósty, znajdują się w niewielkiej odległości od siebie. Czwarty schron usytuowany jest przy drodze Lidzbark-Bełk w pobliżu przydrożnego krzyża, piąty, tuż przy wsi Bełk i szósty, również przy wsi Bełk, na wzniesieniu. Pozycję zajmowała Nowogrodzka Brygada Kawalerii dowodzona przez gen. Władysława Andersa oraz oddane mu pod komendę w dn. 8 sierpnia 1939 r. dwa „działdowskie” bataliony: 5 Batalion Strzelców 32 pułku piechoty o kryptonimie „Zbigniew” (wcześniej: III Batalion 32 pułku piechoty), dowodzony przez mjra Piotra Peruckiego i Batalion Obrony Narodowej „Mazury I” (I Mazurski Batalion Obrony Narodowej) dowodzony przez Kazimierza Mordzewskiego. Pozycja Lidzbarska odegrała jedynie marginalną rolę w wojnie obronnej 1939 r., ponieważ dość szybko została opuszczona przez polskie wojsko.

Zostań redaktorem

Już teraz możesz tworzyć treści dotyczące naszego powiatu.

Zarejestruj się

Nie masz konta?

Nie masz konta?

Zarejestruj się

UWAGA: W celu rejestracji pobierz formularz i odeślij go do nas pod adres [email protected]

Pobierz formularz
Kopiowanie treści z tej strony jest zabronione!